Szkła Bagoliniego

Skąd biorą się świetlne kreski?

Szkła Bagoliniego mają delikatne prążki. Gdy dziecko patrzy przez nie na małą lampkę, każde oko widzi światło z ukośną smugą. Prążki w obu szkłach są ustawione inaczej, dlatego dwie smugi mogą utworzyć krzyż.

Szkła nie zasłaniają otoczenia tak mocno jak niektóre inne przyrządy. Pozwala to sprawdzić współpracę oczu w warunkach bardziej podobnych do codziennego patrzenia.

O co pyta osoba badająca?

Czy dziecko widzi jedną czy dwie smugi, gdzie się przecinają i czy któraś ma przerwę. Dziecko może narysować to, co zobaczyło. Najpierw warto upewnić się, że rozumie zadanie i dostrzega smugę każdym okiem z osobna.

Jedna smuga może oznaczać pomijanie obrazu jednego oka. Przerwa w pobliżu światła może wskazywać, że pomijany jest tylko mały środkowy fragment obrazu. Odpowiedź zależy jednak również od uwagi i tego, czy bodziec jest dobrze widoczny.

Czy krzyż zawsze oznacza prawidłową współpracę?

Nie. Jeśli oko jest ustawione nieprawidłowo, układ wzrokowy może przystosować sposób łączenia obrazów. Dlatego odpowiedź o krzyżu trzeba zestawić z pomiarem ustawienia oczu.

Nie ma potrzeby ćwiczyć z dzieckiem oczekiwanej odpowiedzi przed wizytą. Badanie ma pokazać jego rzeczywiste wrażenie, a nie umiejętność odgadnięcia właściwego rysunku.

Próba o niewielkiej dysocjacji

Prążkowane szkła Bagoliniego wytwarzają smugi świetlne prostopadłe do kierunku swoich prążków. Odmienne ustawienie obu szkieł pozwala przyporządkować po jednej smudze do każdego oka. Przezierność i brak silnego rozdzielenia barwnego ograniczają zmianę codziennych warunków sensorycznych.

Przed interpretacją obuoczną należy potwierdzić odpowiedź jednooczną, orientację szkieł, widoczność punktu oraz zrozumienie zadania.

Korespondencja i supresja

Dwie pełne smugi krzyżujące się w punkcie światła mogą być zgodne z prawidłową korespondencją przy prawidłowym ustawieniu. Przy obecnym obiektywnie zezie podobna odpowiedź może świadczyć o adaptacji korespondencji. Ocenę sensoryczną trzeba zatem powiązać z badaniem motorycznym w porównywalnych warunkach.

Brak całej smugi sugeruje supresję oka, natomiast centralna przerwa może wskazywać ograniczony obszar supresji. Nie każda niepełna relacja dziecka stanowi jednak pewny mroczek supresyjny. Trzeba wykluczyć niewidoczność bodźca, odblaski i niezrozumienie.

Dokumentowanie percepcji

Warto zapisać lub narysować liczbę punktów, przebieg smug i miejsce przerw. Samo określenie „Bagolini dodatni” usuwa istotną informację o odpowiedzi. Próba nie zastępuje stereotestu ani ilościowego pomiaru kąta; dostarcza innego rodzaju informacji o wspólnym odbiorze obrazów przy stosunkowo małej dysocjacji.