Jak oczy przechodzą od książki do patrzenia w dal?
Przy patrzeniu na książkę oczy zwracają się do środka. Kiedy dziecko spogląda na odległą tablicę, ich ustawienie znów staje się bardziej równoległe. Ruchy zmieniające wzajemny kąt ustawienia oczu nazywamy wergencjami.
Ruch do środka to konwergencja, czyli zbieżność. Ruch w przeciwną stronę to dywergencja. Oba pomagają utrzymać oczy na wspólnym celu, gdy zmienia się jego odległość.
Dlaczego oczy czasem muszą skorygować ustawienie?
Obrazy z obu oczu mogą nie trafiać od razu w położenia pozwalające na wygodne połączenie. Układ wzrokowy może wtedy nieznacznie zmienić ustawienie oczu. To część mechanizmu utrzymywania jednego obrazu.
Sama zdolność do wykonania ruchu nie oznacza, że dziecko potrafi długo korzystać z niej bez wysiłku. Dlatego podczas badania liczą się także objawy oraz stabilność współpracy oczu.
Co pokazuje próba z pryzmatami?
Pryzmat zmienia kierunek biegu światła. Podczas badania można stopniowo zmieniać wymaganie stawiane współpracy oczu i obserwować, kiedy obraz się rozdwaja oraz kiedy znów staje się pojedynczy.
Wynik nie jest tą samą liczbą co wielkość zeza. Mówi o zdolności układu do poradzenia sobie z określoną zmianą. Dobór ćwiczeń lub korekcji wymaga zestawienia go z pozostałymi badaniami, a nie wyłącznie z tabelą zakresów.