Dlaczego widzimy jedną zabawkę, choć mamy dwoje oczu?
Każde oko dostarcza swój obraz. Mózg potrafi połączyć odpowiednio zgodne informacje tak, że widzimy jeden przedmiot. Tę funkcję nazywamy fuzją.
Do jej utrzymania potrzebne jest odpowiednie ustawienie. Oczy wykonują drobne zmiany wzajemnego kierunku, aby obrazy nadal do siebie pasowały. Dlatego podczas badania można osobno oceniać samo łączenie i zapas ruchu pomagający je utrzymać.
Co dziecko robi w próbie z pryzmatami?
Pryzmat zmienia położenie obrazu. Dziecko próbuje nadal widzieć pojedynczy cel, a oczy dostosowują ustawienie. Osoba badająca sprawdza, do jakiego momentu to się udaje i jak współpraca wraca po zmniejszeniu trudności.
Chwilowe rozdzielenie obrazu w tej kontrolowanej próbie nie oznacza samo w sobie nowej choroby. Wynik porównuje się z metodą, wiekiem, objawami i pozostałymi pomiarami.
Czy większa liczba zawsze jest lepsza?
Nie można ocenić tego bez warunków. Inne zadania dotyczą patrzenia z bliska, inne z daleka. Znaczenie mają wielkość celu i sposób zmiany pryzmatu. Dlatego internetowa tabelka nie wystarcza do oceny dziecka.
Jeśli rozpoznano konkretną niewydolność współpracy, odpowiednio dobrane ćwiczenia mogą mieć uzasadnienie. Niewielki ukryty zez, który oczy sprawnie wyrównują i który nie daje objawów, może pozostać bez leczenia. Ostrość i widzenie głębi bada się oddzielnie od zapasu ruchu pomagającego łączyć obrazy.