Test Langa

Jak można zobaczyć ukryty obrazek?

Karta Langa wygląda jak pole drobnych punktów. Jej specjalna powierzchnia kieruje nieco inny obraz do każdego oka. Jeśli układ wzrokowy potrafi je odpowiednio połączyć, spośród punktów wyłaniają się figury sprawiające wrażenie przestrzennych.

Do rozdzielania obrazów nie trzeba zakładać czerwono-zielonych ani innych specjalnych okularów. Jeśli dziecko potrzebuje własnych okularów korekcyjnych, zwykle bada się je z tą korekcją.

Co ma zrobić dziecko?

Spokojnie spojrzeć na kartę i powiedzieć lub wskazać, co widzi. Badająca osoba trzyma kartę w odpowiedniej odległości i położeniu. Nie podpowiada nazw ani miejsc ukrytych figur. Małe dziecko może pokazać odpowiedź palcem, zamiast ją nazwać.

W niektórych wersjach znajduje się także obrazek kontrolny widoczny jednym okiem. Pomaga przyciągnąć uwagę, lecz jego rozpoznanie nie potwierdza jeszcze widzenia przestrzennego.

Co mówi dobry lub słabszy wynik?

Rozpoznanie figur jest informacją o widzeniu przestrzennym w tej próbie. Nie sprawdza jednak osobno ostrości każdego oka i nie wyklucza wszystkich problemów wzrokowych.

Jeśli dziecko niczego nie rozpoznaje, trzeba sprawdzić warunki, zrozumienie i pozostałe funkcje wzroku. Nie jest to powód do uczenia obrazków na pamięć. Znajomość odpowiedzi może utrudnić rzetelną ocenę podczas następnej wizyty.

Stereogram z separacją soczewkową

Test Langa łączy stereogram losowopunktowy z powierzchnią soczewkową, która rozdziela prezentację dla obu oczu bez dodatkowych filtrów. Badanie wymaga właściwej orientacji i odległości zgodnej z instrukcją, zwykle 30–40 cm, bez kołysania kartą ułatwiającego odgadywanie.

Rozpoznanie, lokalizacja i wrażenie głębi wymagają oceny z uwzględnieniem rozwoju oraz języka dziecka. Brak nazwania figury nie jest tym samym co brak jej percepcji.

Wersja karty ma znaczenie

Oryginalny Lang I zawierał figury o dysparacjach 1200, 600 i 550 sekund łuku. W zmodyfikowanym I-R producent podaje 1200, 600 i 400 sekund łuku. Nie należy przepisywać parametrów starszej karty do aktualnej bez identyfikacji wersji. Lang II zawiera również gwiazdę widoczną jednoocznie; samo jej wskazanie nie dowodzi globalnej stereopsji.

Przydatność przesiewowa i ograniczenia

Wynik bada obecność stereopsji dla dostępnych bodźców, a nie pełny próg przy dowolnie małej dysparacji. W badaniu Ancony i współautorów porównywano określone testy w wybranej populacji klinicznej powyżej 4 lat. Czułość i swoistość zależą od populacji, kryterium oraz procedury; nie są stałą gwarancją dla każdego przesiewu.

Dodatni wynik nie zastępuje jednoocznego pomiaru ostrości. Ujemny wymaga potwierdzenia warunków i dalszej oceny, zamiast automatycznego rozpoznania ambliopii.