Synoptofor

Dlaczego każde oko dostaje inny obrazek?

Synoptofor ma dwa tory oglądania, po jednym dla każdego oka. Można na przykład pokazać jednemu oku zwierzę, a drugiemu jego otoczenie. Dziecko mówi, czy widzi oba obrazki i czy potrafi zobaczyć je razem we właściwym położeniu.

W innych próbach obrazki mają części wspólne i drobne różnice. Dzięki temu można sprawdzić, czy oczy łączą je w jeden obraz oraz czy dziecko dostrzega głębię.

Co robi osoba badająca?

Zmienia położenie ramion aparatu, pokazuje odpowiednie obrazy i obserwuje reakcje oczu. Część pomiarów opiera się na obserwacji ustawienia oczu, a część na odpowiedziach dziecka. Obie informacje są potrzebne, ponieważ oczy mogą przyzwyczaić się do nieprawidłowego ustawienia.

Badanie wymaga zrozumienia zadania. Jeśli dziecko nie wie, co znaczy „połączyć obrazki”, należy mu to wyjaśnić. Przypadkowa odpowiedź nie powinna być traktowana jak pewny wynik.

Czy to także urządzenie do ćwiczeń?

Może być wykorzystywane w dobranej terapii, ale samo siedzenie przy aparacie nie określa celu ani efektu leczenia. Warto wiedzieć, jaką funkcję ćwiczy dziecko i jak postęp będzie sprawdzany poza wyuczonym zadaniem.

Synoptofor tworzy szczególne warunki patrzenia. Dobra odpowiedź w urządzeniu nie oznacza jeszcze, że oczy równie sprawnie współpracują podczas czytania, chodzenia czy zabawy.

Rozdzielone tory optyczne

Synoptofor, określany również jako duży amblioskop, umożliwia oddzielną prezentację bodźców obu oczom i regulację ich wzajemnego położenia. Służy do oceny między innymi jednoczesnej percepcji, fuzji, zakresów fuzji i stereopsji, zależnie od zastosowanych slajdów i protokołu.

Różnice konstrukcji i oznaczeń slajdów trzeba odnieść do konkretnego aparatu. Kolor etykiety nie jest uniwersalnym kryterium stopnia widzenia obuocznego.

Kąt obiektywny i subiektywny

Kąt obiektywny ustala się na podstawie odpowiedzi ruchowej oczu, natomiast subiektywny z położenia, przy którym pacjent zgłasza właściwe nałożenie bodźców. Relacja tych wyników pomaga w ocenie korespondencji siatkówkowej. Wniosek zależy jednak od wiarygodności odpowiedzi, fiksacji i warunków pomiaru.

Aparat pozwala badać składowe poziome, pionowe i skrętne w zakresie swojej konstrukcji. Wyniku nie należy bez opisu warunków utożsamiać z odchyleniem przy swobodnym patrzeniu w dal lub do bliży.

Badanie a interwencja

Możliwość stopniowania wymagań sensorycznych i motorycznych uzasadnia zastosowanie w wybranych procedurach terapeutycznych. Nie zastępuje to oceny wskazania i dowodów dla danego protokołu. Poprawa zakresu uzyskanego w aparacie może być zależna od wyuczenia i warunków instrumentalnych; znaczenie kliniczne wymaga kontroli funkcji poza nim.