Stopnie widzenia obuocznego (Worth)

Trzy pytania o wspólne patrzenie

Klasyczny podział Wortha pomaga opisać, co mózg robi z obrazami z obojga oczu. Najpierw pytamy, czy odbiera informacje z każdego oka w tej samej chwili. Następnie, czy potrafi połączyć odpowiednie obrazy w jeden. Kolejne pytanie dotyczy wykorzystania ich drobnych różnic do widzenia głębi.

Te funkcje nazywa się jednoczesną percepcją, fuzją i stereopsją. Obecność obu obrazów jest pierwszym elementem tej oceny; kolejne dotyczą sposobu ich łączenia.

Co mówi pierwszy stopień?

Stopień określa, którą funkcję udało się wykazać w danej próbie. Dziecko może poprawnie wykonać łatwiejszy rodzaj zadania, ale nie uzyskać dokładnego widzenia przestrzennego.

Badania mogą być prowadzone w innych warunkach niż zwykłe patrzenie. Wynik zależy także od wieku i zrozumienia zadania. Dlatego jedna etykieta stopnia nie zastępuje pełnego opisu.

Nazwisko Worth spotkasz również przy teście czterech świateł. To konkretne badanie, a nie automatyczne sprawdzenie wszystkich trzech funkcji. Warto zapytać, co dokładnie wykazano i jaki ma to związek z planem dziecka.

Użyteczny model dydaktyczny

Klasyczna hierarchia Wortha wyróżnia jednoczesną percepcję, fuzję i stereopsję. Porządkuje ocenę sensoryczną, szczególnie w zadaniach haploskopowych. Nie jest pełnym modelem neurofizjologicznym ani trzema oddzielonymi datami rozwoju.

Jednoczesna percepcja potwierdza dostępność informacji z obu oczu w danej próbie. Fuzja sensoryczna dotyczy pojedynczego spostrzeżenia odpowiednich obrazów. Stereopsja wykorzystuje dysparację do wrażenia głębi. Motoryczne utrzymanie warunków jest związane z tymi funkcjami, ale wymaga własnej oceny.

Warunki testu ograniczają wniosek

Możliwy wynik w aparacie przy sztucznym ustawieniu obrazów nie musi odpowiadać funkcji przy rzeczywistym kącie zeza. Z kolei niepowodzenie silnie dysocjującej próby nie wyklucza każdego udziału obuocznego w codziennych warunkach.

W dokumentacji należy podać metodę, bodźce i warunki, nie tylko numer stopnia. Warto też odróżniać zgrubną odpowiedź stereoskopową od niskiego progu dysparacji.

Test czterech świateł Wortha ocenia określone odpowiedzi związane z fuzją, supresją lub dwojeniem w swoich warunkach. Nie zastępuje całej hierarchii ani ilościowej ostrości stereoskopowej. Same kody klasyfikacyjne nie są dowodem biologicznej kolejności czy możliwości terapii.