Pręcik Maddoxa

Dlaczego jedno oko widzi kreskę, a drugie punkt?

Pręcik Maddoxa jest zbudowany z szeregu drobnych elementów optycznych. Przez niego mała lampka wygląda jak długa linia. Drugie oko, bez tego przyrządu, nadal widzi punkt światła.

Ponieważ linia i punkt są różnymi obrazami, oczom trudniej połączyć je jak podczas zwykłego patrzenia. Można wtedy sprawdzić, jak ustawiają się po osłabieniu wspólnego prowadzenia wzroku.

Co ma powiedzieć badana osoba?

Czy linia przechodzi przez punkt, czy znajduje się obok albo nad nim. Osoba badająca może zmieniać ustawienie przyrządu i dodawać pryzmaty, aż położenia zostaną wyrównane. Potrzebna moc pryzmatu pozwala opisać odchylenie.

Zadanie wymaga zrozumienia położenia linii względem lampki. U małego dziecka inna próba może być bardziej wiarygodna. Odpowiedzi nie należy podpowiadać.

A jeśli badane są dwie linie?

W odmianie z dwoma pręcikami każde oko widzi własną linię. Osoba badana porównuje ich nachylenie. Pomaga to ocenić wrażenie obrotu obrazu, które może towarzyszyć niektórym zaburzeniom ustawienia oczu.

Badanie opisuje określony aspekt ustawienia w sztucznie rozdzielonych warunkach. Sam wynik nie mówi, że w codziennym życiu osoba stale widzi podwójnie ani że automatycznie potrzebuje okularów z pryzmatem.

Dysocjacja przez zmianę obrazu

Równoległe cylindry pręcika Maddoxa przekształcają punkt w smugę prostopadłą do ich osi. Przed jednym okiem powstaje linia, przed drugim pozostaje punkt. Brak podobnych szczegółów ogranicza fuzję, umożliwiając subiektywną ocenę odchylenia zdysocjowanego.

Ustawienie do badania składowej poziomej wymaga pionowej smugi; składowej pionowej smugi poziomej. Należy opisać oko z pręcikiem, odległość i orientację, zanim wyciągnie się wniosek z relacji linii do punktu.

Neutralizacja i ograniczenia

Pryzmatem doprowadza się linię do punktu, a jego moc stanowi miarę odchylenia w danych warunkach. Brak widzenia linii lub punktu może wynikać z supresji, zbyt małej ostrości albo problemu z wykonaniem zadania. Nie jest wynikiem zerowym.

Stan po dysocjacji nie opisuje wprost kontroli fuzji w codzienności. Pomiar porównuje się z cover testem i oceną objawów; nie przepisuje się automatycznie pełnej zmierzonej wartości jako korekcji pryzmatycznej.

Podwójny Maddox i torsja

Dwa pręciki umożliwiają porównanie subiektywnego nachylenia smug. Obrót przyrządu do odczucia właściwego ustawienia służy ocenie torsji. To inna wielkość niż poziomy lub pionowy kąt w Δ i inna informacja niż obiektywny obraz skręcenia dna oka. Wynik zależy od percepcji i sposobu adaptacji badanego.