Konfuzja

Dwa różne obrazy nakładają się na siebie

Każde oko ogląda świat z trochę innego miejsca. Zwykle oczy kierują się na wspólny cel, a mózg łączy ich informacje w jeden obraz.

Gdy oczy patrzą w różne strony, środek obrazu jednego oka może obejmować inny przedmiot niż środek obrazu drugiego. Mózg może wtedy odbierać te dwa różne przedmioty tak, jakby znajdowały się w tym samym miejscu. Ten rodzaj nakładania obrazów nazywa się konfuzją wzrokową.

Przykład objaśniający: w dwojeniu jedna lampka wygląda jak dwie lampki. W konfuzji obraz lampki z jednego oka może nakładać się na obraz innego przedmiotu z drugiego oka. Różnica dotyczy więc tego, co i gdzie dziecko postrzega.

Dlaczego dziecko może tego nie opowiedzieć?

Mózg małego dziecka może ograniczać odbiór kolidującego obrazu z jednego oka. Dlatego dziecko z zezem nie zawsze świadomie widzi nakładanie obrazów. Nieobecność skargi nie zastępuje sprawdzenia ostrości i współpracy oczu.

W gabinecie ocenia się nie tylko ustawienie oczu, lecz także to, jak wykorzystywane są oba obrazy.

Problem zgodnego kierunku wzrokowego

Przy prawidłowej korespondencji siatkówkowej obrazy padające na dołki obu oczu mają wspólny główny kierunek wzrokowy. Jeżeli osie widzenia nie są skierowane na wspólny cel, dołki mogą odbierać obrazy różnych obiektów.

Konfuzja jest następstwem przypisania tym różnym obrazom tego samego kierunku wzrokowego. Opis dotyczy konfliktu czuciowego przy niezgodnym ustawieniu oczu, nie ogólnej dezorientacji pacjenta.

Dlaczego może współwystępować z dwojeniem?

Ten sam układ geometryczny może powodować dwa konflikty. Obiekt fiksowany jednym okiem pobudza w drugim oku miejsce pozadołkowe i może być lokalizowany podwójnie. Jednocześnie dwa różne obiekty pobudzające dołki mogą nakładać się w jednym kierunku.

Rozróżnienie jest ważne przy wyjaśnianiu następstw zeza. Zdanie „mózg dostaje dwa obrazy” nie określa jeszcze, czy chodzi o dwojenie jednego obiektu, nakładanie różnych obiektów, czy o zwykłą rozbieżność obrazów potrzebną do widzenia głębi.

Adaptacja czuciowa i ograniczenia opisu

Supresja może zmniejszać odczuwany konflikt przez ograniczanie udziału informacji z jednego oka. Nieprawidłowa korespondencja siatkówkowa oznacza natomiast zmianę relacji kierunkowych. Są to odrębne pojęcia, choć mogą występować w opisie tego samego pacjenta.

Deklaracje pacjenta zależą od wieku, rozumienia zadania i warunków badania. Próba rozdzielająca obrazy obu oczu nie odtwarza całego codziennego patrzenia. Interpretacja wymaga odniesienia do kąta zeza, ostrości każdego oka i wyników badań czuciowych.