Jednoczesna percepcja

Czy mózg korzysta z obu obrazów jednocześnie?

Jednoczesna percepcja oznacza, że informacje z każdego oka są odbierane w tej samej chwili. To coś więcej niż samo patrzenie z otwartymi oczami. Możliwe jest bowiem, że udział jednego obrazu jest wtedy ograniczany.

W gabinecie można pokazać każdemu oku inny element i sprawdzić, czy dziecko widzi oba. Przykład objaśniający: jedno oko otrzymuje rysunek ptaka, drugie klatki. Odpowiedź dziecka pomaga ustalić, czy oba elementy są dostępne w tej samej próbie.

Dlaczego to nie wystarcza do oceny całej współpracy?

Widzenie ptaka i klatki nie mówi jeszcze, czy obrazy znajdują się w prawidłowej relacji ani czy mózg dokładnie ocenia głębię. Potrzebne są inne zadania sprawdzające łączenie obrazów i wykorzystanie ich różnic.

Warunki aparatu mogą również różnić się od zwykłego patrzenia. Osoba badająca interpretuje odpowiedź razem z ustawieniem oczu, ostrością i pozostałymi wynikami.

Jeśli dziecko widzi tylko jeden element, nie musi to oznaczać, że drugie oko jest niewidome. Może występować ograniczenie udziału jego obrazu przy wspólnym patrzeniu, a czasem problemem jest zrozumienie próby lub jakość obrazu. Przyczynę ustala się, porównując tę odpowiedź z pozostałymi badaniami.

Dostępność dwóch sygnałów w próbie sensorycznej

Jednoczesna percepcja jest pierwszym poziomem w klasycznym podziale Wortha. W zadaniu z różnymi elementami dla oczu potwierdza ich współobecność w spostrzeżeniu. Nie dowodzi jeszcze fuzji odpowiadających sobie konturów ani stereopsji.

W aparacie haploskopowym można zmieniać relację bodźców, aby ustalić kąt subiektywny i sposób lokalizacji. Wynik uzyskany przy takim ustawieniu nie oznacza automatycznie prawidłowego pojedynczego widzenia przy naturalnym kącie oczu.

Jak interpretować brak jednego elementu?

Możliwa jest supresja, zbyt mała widoczność bodźca dla słabszego oka, niestabilna fiksacja lub niezrozumienie zadania. Warunki rozdzielenia obrazów i dobór bodźców wpływają na odpowiedź. Ocena wymaga kontroli jednoocznej i powiązania z pozostałymi testami.

Nie należy utożsamiać braku jednoczesnej odpowiedzi z całkowitym brakiem potencjału obuocznego. Nie należy też z pojedynczego udanego zadania wnioskować o sprawnej integracji w codziennym widzeniu.

Termin dotyczy funkcji sensorycznej. Odkryte powieki, prawidłowy wygląd oczu lub obecna ostrość jednooczna nie stanowią jego pomiaru. W zapisie istotne są metoda, ustawienie bodźców i stabilność wyniku, a nie samo „pierwszy stopień obecny”.