Twoje konto

Utwórz konto, aby zapisywać ćwiczenia dziecka, przeglądać jego aktywności i przekazywać podsumowania wybranemu specjaliście.

Punkt bliży konwergencji

Najbliższe położenie obserwowanego celu, przy którym oczy potrafią jeszcze utrzymać wspólne ustawienie w określonej próbie.

Inne nazwy

PBK · NPC · near point of convergence · punkt bliży zbieżności

Dla rodzica

Jak blisko oczy utrzymują wspólny cel?

Kiedy obrazek zbliża się do twarzy, oczy muszą coraz bardziej zwracać się do środka. W pewnym momencie mogą przestać utrzymywać wspólny cel. Dziecko może wtedy zobaczyć dwa obrazki, a osoba badająca może zauważyć odchylenie jednego oka.

Odległość tego momentu opisuje punkt bliży konwergencji. W dokumentacji można spotkać skrót PBK. Wynik dotyczy zbiegania oczu, a nie samej zdolności do wyostrzania drobnego druku.

Jak wygląda badanie?

Ortoptystka przybliża niewielki cel i obserwuje oba oczy. Prosi dziecko o zgłoszenie podwójnego widzenia, jeżeli rozumie ono polecenie. Następnie może oddalać cel, aby sprawdzić, kiedy oczy ponownie podejmą wspólną pracę.

To dwa różne momenty. Jeden opisuje utratę wspólnego widzenia, a drugi jego odzyskanie. Wynik może zależeć od rodzaju celu, sposobu mierzenia i zmęczenia dziecka.

Czy kilka centymetrów rozstrzyga o problemie?

Nie. Przykład objaśniający: u dwojga dzieci można zapisać tę samą odległość, ale tylko jedno skarży się na dwojenie przy czytaniu. Mogą też różnić się pozostałe wyniki badania współpracy oczu.

Dlatego pojedynczej liczby nie należy samodzielnie uznawać za rozpoznanie. Odległy punkt bliży może być ważną wskazówką, ale ocenia się również ustawienie oczu, możliwość utrzymywania jednego obrazu, wadę wzroku i zgłaszane trudności.

Dla studenta — wersja rozszerzona

Dwa punkty końcowe jednej próby

Punkt bliży konwergencji określa granicę utrzymania zbieżnego ustawienia podczas przybliżania bodźca. Zerwanie może być wyznaczone subiektywnie przez zgłoszenie diplopii albo obiektywnie przez obserwację utraty fiksacji jednego oka. Przy oddalaniu bodźca zapisuje się odzyskanie wspólnego ustawienia lub pojedynczego widzenia.

Brak zgłoszenia dwojenia nie oznacza utrzymania prawidłowej konwergencji. Pacjent z supresją może nie zauważyć drugiego obrazu mimo widocznego odchylenia oka. Należy zatem odróżniać zapis oparty na odpowiedzi od zapisu opartego na obserwacji.

Dlaczego trzeba opisać procedurę?

Rodzaj bodźca, jego wielkość i szczegóły, prędkość zbliżania oraz miejsce, od którego mierzy się odległość, wpływają na porównywalność wyników. Przy powtórzeniach można też zaobserwować zmianę związaną z obciążeniem układu.

Pomiar celu zawierającego drobne szczegóły może angażować akomodację inaczej niż światło punktowe. Wynik wyrażony w centymetrach nie jest więc stałą właściwością badanego niezależną od warunków. Nie należy również utożsamiać go z punktem bliży akomodacji, wyznaczanym przez zamazanie obrazu.

W jakim rozpoznaniu pomaga?

Oddalony punkt bliży jest jedną z cech branych pod uwagę w niewydolności konwergencji. Ocena obejmuje ponadto objawy, relację odchylenia do dali i bliży oraz rezerwy fuzyjne. Kryterium użyte do kwalifikacji do konkretnego badania klinicznego nie jest automatycznie uniwersalną normą każdej procedury.

PBK pozwala śledzić określony aspekt działania układu, ale jego poprawa nie dowodzi sama w sobie poprawy ostrości wzroku, czytania ze zrozumieniem ani wyników szkolnych. Wniosek powinien odpowiadać temu, co rzeczywiście zmierzono.