Skąd wiemy, który przedmiot jest bliżej?
Mózg łączy wiele wskazówek. Widzi, że jedna zabawka częściowo zasłania drugą. Korzysta z perspektywy, znanej wielkości przedmiotów i zmian obrazu podczas ruchu. Dlatego nawet zwykłe zdjęcie może wywoływać wrażenie przestrzeni.
Dodatkową, bardzo ważną wskazówkę dają różnice obrazów prawego i lewego oka. Wykorzystanie ich do widzenia głębi nazywa się stereopsją. Jest częścią całej oceny przestrzeni, a nie jej jedynym źródłem.
Czy sprawne łapanie przedmiotów dowodzi dobrego widzenia obuocznego?
Nie. Dziecko może nauczyć się korzystać z ruchu, doświadczenia i pozostałych informacji. Może dobrze radzić sobie w znanym otoczeniu mimo ograniczonej stereopsji.
Z drugiej strony częste potykanie się lub nietrafianie po przedmiot nie rozpoznaje samo zaburzenia oczu. Znaczenie mogą mieć także rozwój ruchowy, uwaga i warunki zadania. Potrzebna jest ocena rzeczywistej trudności.
Po co badać widzenie przestrzenne osobno?
Test z odpowiednio rozdzielonymi obrazami sprawdza, czy dziecko korzysta z informacji obuocznej. Nie jest to to samo co pytanie, czy rozpoznaje perspektywę na obrazku.
Warto wiedzieć, którą umiejętność opisuje wynik i jaki cel ma leczenie. W opisie warto rozdzielić wynik stereopsji od tego, jak dziecko korzysta z pozostałych wskazówek podczas zabawy i poruszania się.