Czy niedowidzenie może pozostać na całe życie?
Tak. Zaburzenie, które powstało podczas rozwoju wzroku, może utrzymywać się także w dorosłości. Osoba z dobrze widzącym drugim okiem często radzi sobie sprawnie w codziennym życiu. Może jednak mieć ograniczoną ostrość jednego oka i trudności ze współpracą obojga oczu.
Wczesne wykrycie problemu u dziecka daje szansę na poprawę widzenia w okresie intensywnego rozwoju.
Czy dorosłemu można zaproponować leczenie?
Najpierw trzeba sprawdzić, czy ma odpowiednią korekcję i czy słabszego widzenia rzeczywiście nie wyjaśnia inna choroba. Badania nad treningami wzrokowymi wskazują, że u części dorosłych możliwa jest poprawa. Pewność, zakres i trwałość efektów zależą jednak od konkretnej metody i jakości badań.
Nie ma podstaw do obietnicy, że dowolna gra komputerowa lub intensywne zaklejanie oka przywróci pełne widzenie. Nie należy też przenosić bezpośrednio schematu leczenia dziecka na dorosłego.
A jeśli dotychczasowe widzenie nagle się pogorszyło?
Dawne niedowidzenie nie wyjaśnia automatycznie nowej zmiany. Nagłe pogorszenie, ból, błyski lub ubytek pola widzenia wymagają odpowiedniej pilnej oceny. Również stopniowy spadek trzeba zbadać.
Warto znać wcześniejsze wyniki każdego oka. Pozwala to oddzielić ograniczenie obecne od dzieciństwa od nowego problemu. Ważna pozostaje także ochrona oczu przed urazami, szczególnie gdy jedno z nich zapewnia większość użytecznego widzenia.