Niedowidzenie.pl

Twoje konto

Utwórz konto, aby zapisywać ćwiczenia dziecka, przeglądać jego aktywności i przekazywać podsumowania wybranemu specjaliście.

Kora wzrokowa (V1)

Obszar z tyłu mózgu, który odbiera i wstępnie przetwarza informacje wzrokowe. Współpracuje z innymi obszarami mózgu uczestniczącymi w rozpoznawaniu obrazu i ocenie przestrzeni.

Inne nazwy

primary visual cortex · striate cortex · kora prążkowa · pole 17 Brodmanna

Dla rodzica

Widzenie nie kończy się w oku

Komórki siatkówki zamieniają światło na sygnały nerwowe. Informacje biegną dalej do mózgu, który je przetwarza. Jednym z ważnych etapów jest pierwotna kora wzrokowa, nazywana V1, położona z tyłu mózgu.

Komórki tego obszaru reagują między innymi na elementy obrazu, ich kierunek i położenie. V1 współpracuje z dalszymi obszarami. Dzięki całej sieci rozpoznajemy przedmioty, ruch i relacje w przestrzeni.

Co to ma wspólnego z niedowidzeniem?

W dzieciństwie sposób przetwarzania rozwija się pod wpływem otrzymywanych obrazów. Jeżeli jedno oko długo dostarcza gorsze informacje lub obrazy nie pasują z powodu zeza, rozwój współpracy może przebiegać nieprawidłowo.

Dlatego prawidłowo wyglądające oko nie zawsze oznacza prawidłową ostrość. Problem może obejmować sposób korzystania z informacji, a nie widoczne uszkodzenie na powierzchni oka.

Czy ćwiczenie „pobudzające V1” na pewno leczy?

Sama aktywność określonego obszaru mózgu nie dowodzi skuteczności metody. Również zwykłe oglądanie obrazu uruchamia układ wzrokowy. Żeby uznać program za leczenie, trzeba wykazać istotną poprawę odpowiednich funkcji.

W praktyce sprawdza się widzenie dziecka i jego przebieg, zamiast przypisywać cały wynik jednej części mózgu.

Dla studenta — wersja rozszerzona

Wczesny korowy etap przetwarzania

V1, pierwotna kora wzrokowa, znajduje się w płacie potylicznym, głównie w okolicy bruzdy ostrogowej. Otrzymuje zasadniczy dopływ informacji z ciała kolankowatego bocznego i uczestniczy w retinotopowym przetwarzaniu sygnału.

Każda półkula reprezentuje przede wszystkim przeciwległe pole widzenia, z informacjami pochodzącymi z obu oczu. Nie jest prostym „ośrodkiem prawego” lub „lewego oka”. Dalsze obszary i sprzężenia zwrotne uczestniczą w rozpoznawaniu oraz integracji.

Rozwój odpowiedzi i modele niedowidzenia

Badania dominacji ocznej pokazały zależność organizacji odpowiedzi od wczesnego doświadczenia. Zaburzenia jakości i równowagi sygnałów mogą wpływać na selektywność oraz integrację. Niedowidzenia nie da się jednak opisać wyłącznie jako wyłączenia wszystkich neuronów jednego oka w V1.

Modele deprywacji i zeza dostarczają hipotez o sieciach. Wnioski z anatomii lub pojedynczych zapisów neuronalnych trzeba oddzielać od pełnego mechanizmu percepcji człowieka.

Aktywacja nie jest punktem końcowym terapii

Zmiana odpowiedzi korowej może wspierać wyjaśnienie mechanizmu, ale nie zastępuje pomiaru klinicznego. Poprawa ostrości, stereopsji i komfortu wymaga właściwych prób oraz kontroli efektu uczenia zadania.

Opis metody jako „neuroplastycznej” lub „stymulującej korę” nie rozstrzyga skuteczności. Konieczne są dane dotyczące konkretnej populacji, protokołu, wyniku i trwałości, bez przenoszenia samej biologicznej możliwości na obietnicę leczenia.

Powiązane pojęcia

Źródła naukowe

  1. A M Wong, G T Lueder, A Burkhalter, L Tychsen. Anomalous retinal correspondence: neuroanatomic mechanism in strabismic monkeys and clinical findings in strabismic children. Journal of AAPOS : the official publication of the American Association for Pediatric Ophthalmology and Strabismus (2000), 4(3), 168.
  2. National Eye Institute. How the Eyes Work
  3. Takao K Hensch; Elizabeth M Quinlan. Critical periods in amblyopia. Visual neuroscience (2018).
  4. Robert F Hess; Benjamin Thompson; Daniel H Baker. Binocular vision in amblyopia: structure, suppression and plasticity. Ophthalmic & physiological optics : the journal of the British College of Ophthalmic Opticians (Optometrists) (2014).
  5. MeSH D014793
  6. MeSH D000087642

Czytaj więcej w portalu