Ekran Hessa (koordymetria)

Po co robi się mapę ruchów oczu?

Czasem oczy ustawiają się inaczej przy patrzeniu w prawo, w lewo, do góry lub w dół. Dwojenie może wtedy pojawiać się tylko w niektórych kierunkach. Ekran Hessa pomaga pokazać te różnice na wykresie.

Podczas klasycznej próby badana osoba ma czerwono-zielone okulary. Jednym okiem widzi punkt na ekranie, a drugim światło wskaźnika. Stara się ustawić jedno światło na drugim, nie obracając przy tym głowy. Zadanie powtarza się w kolejnych miejscach, a potem dla drugiego oka.

Co znaczą powstałe kształty?

Osoba badająca porównuje dwie mapy: ich wielkość, kształt i różnice w poszczególnych kierunkach. Pomaga to ustalić, które ruchy wymagają dalszej oceny. Powtórzenie badania może pokazać zmianę w kolejnych miesiącach.

Podobna zmiana na wykresie może mieć różne przyczyny, na przykład zaburzenie pracy nerwu lub mechaniczne ograniczenie ruchu oka. Łączy się go z badaniem ruchomości, pomiarami ustawienia i informacją o objawach.

Dlaczego nie każde dziecko wykona tę próbę?

Trzeba widzieć oba bodźce, rozumieć polecenie i dość dokładnie wskazywać ich położenie. Pomijanie obrazu jednego oka lub trudność z utrzymaniem uwagi mogą ograniczyć wynik. Istnieją również pokrewne metody, w których obrazy rozdzielają lustra lub używa się innych wskaźników. Ich wynik opisuje się z nazwą rzeczywiście zastosowanego badania.

Mapowanie odchylenia niejednakowego w polu spojrzenia

Ekran Hessa wykorzystuje separację barwną i subiektywne nakładanie bodźca oka niefiksującego na bodziec fiksacyjny. Badanie powtarza się przy fiksacji każdego oka, otrzymując dwa wykresy położenia w wybranych kierunkach. Porównanie ujawnia wzorzec niekomitancji.

Ekran Leesa wykorzystuje separację lustrzaną, a Lancaster inną konfigurację projekcji bodźców. Metody mają pokrewne zastosowanie, ale różnią się procedurą i możliwościami, między innymi oceną torsji. Nie powinny być automatycznymi synonimami jednej instrukcji.

Interpretacja map

W typowym jednostronnym niedowładzie mniejszy obszar może odpowiadać oku o ograniczonej czynności, a przeciwległy wykres ukazywać wtórne zmiany zgodnie ze sprzężeniem unerwienia. Podobne ograniczenia mogą jednak wynikać z restrykcji; przewlekłe adaptacje i wielomięśniowa patologia komplikują wzorzec.

Sam brak określonych zmian wtórnych nie datuje pewnie początku porażenia. Mapa jest pomiarem pozycji w warunkach zadania, a nie bezpośrednim pomiarem siły poszczególnych mięśni.

Warunki sensoryczne i uzupełnienie

Potrzebne są widoczność obu bodźców, wiarygodna projekcja i współpraca. Supresja, nieprawidłowa korespondencja oraz ograniczenia separacji barwnej mogą zniekształcić odpowiedź. Nie oznacza to wymagania idealnej fuzji w życiu codziennym: badanie stosuje się właśnie także u osób z diplopią. Wynik łączy się z wywiadem, dukcjami, wersjami i pomiarami pryzmatycznymi w odpowiednich pozycjach.