Twoje konto

Utwórz konto, aby zapisywać ćwiczenia dziecka, przeglądać jego aktywności i przekazywać podsumowania wybranemu specjaliście.

Zespół Duane'a

Wrodzone zaburzenie sterowania ruchami oka. Oko ma ograniczony ruch, a przy kierowaniu do nosa może cofać się w oczodole. Powieki zbliżają się wtedy do siebie i oko może wyglądać na mniejsze.

Inne nazwy

anomalia Duane'a · Duane retraction syndrome · DRS · Stilling-Turk-Duane syndrome

Dla rodzica

Dlaczego oko porusza się inaczej od urodzenia?

W zespole Duane’a nerwy sterujące niektórymi mięśniami oka rozwinęły się nieprawidłowo. Oko może mieć trudność z ruchem na zewnątrz, do nosa albo w obu kierunkach.

Przy próbie patrzenia do nosa mięśnie mogą napinać się jednocześnie w nieprawidłowy sposób. Gałka cofa się wtedy nieco w oczodole, a szpara między powiekami się zwęża. Oko wygląda na mniejsze, choć nie musi być mniejsze anatomicznie.

Po co dziecko obraca głowę?

Obrót może pomagać ustawić oczy w położeniu, w którym łatwiej wspólnie patrzeć. Nie należy na siłę prostować głowy bez sprawdzenia tego mechanizmu.

W badaniu ocenia się ruchy, ustawienie na wprost, wadę i widzenie każdego oka. Czasami występują również nagłe ruchy oka w górę lub w dół przy patrzeniu do nosa. Rodzaj i nasilenie nie są takie same u wszystkich.

Czy potrzebna jest operacja?

Nie zawsze. U części dzieci wystarczają kontrola, właściwa korekcja i leczenie ewentualnego niedowidzenia. Zabieg może być potrzebny przy istotnym zezie, ustawieniu głowy lub innych dokuczliwych cechach.

Operacja zmienia działanie mięśni, ale nie tworzy prawidłowo brakujących połączeń nerwowych. Może pomóc w konkretnym celu, nie przywracając pełnego zakresu wszystkich ruchów. Warto ustalić, jaka poprawa jest oczekiwana w danym przypadku.

Dla studenta — wersja rozszerzona

Wrodzona dysinerwacja, nie zwykła słabość mięśnia

Zespół retrakcyjny Duane’a należy do wrodzonych zaburzeń unerwienia czaszkowego. Nieprawidłowy rozwój nerwu VI i nieprawidłowe unerwienie mięśnia prostego bocznego mogą prowadzić do współskurczu z mięśniem prostym przyśrodkowym przy przywodzeniu.

Następstwem są ograniczenia ruchów, retrakcja gałki i zwężenie szpary powiekowej. Wzorzec może obejmować głównie odwodzenie, głównie przywodzenie lub oba ruchy. Wiek zauważenia objawów nie jest równoznaczny z nabytym początkiem zaburzenia.

Co trzeba opisać poza typem?

Znaczenie mają ustawienie w pozycji pierwotnej, pozycja głowy, nasilenie retrakcji, ruchy pionowe przy przywodzeniu, ostrość, refrakcja i funkcja obuoczna. Samo ograniczenie odwodzenia nie wystarcza do odróżnienia zespołu od innych przyczyn.

Ocena powinna uwzględnić ewentualne inne zaburzenia rozwojowe zgodnie z wywiadem i badaniem. Ich możliwe współistnienie nie oznacza, że każdemu dziecku należy przypisać dodatkowy zespół na podstawie samej nazwy Duane’a.

Funkcjonalne cele postępowania

Leczenie ambliopii i korekcja wady mają odrębne wskazania od operacji motorycznej. Operacja może poprawić ustawienie na wprost, pozycję głowy lub nieprawidłowe przemieszczenia. Nie odtwarza prawidłowego unerwienia i nie gwarantuje normalizacji całej motoryki.

Dlatego wynik należy oceniać wobec wcześniej ustalonego celu, a nie wyłącznie maksymalnego zakresu odwodzenia. Zmiana jednej składowej może wpływać na inną, co wymaga dokładnego pomiaru i planowania.