Dlaczego dzieci dostają różne zadania?
Jedno dziecko ma trudność ze wspólnym kierowaniem oczu na bliski przedmiot. Inne widzi słabiej jednym okiem albo nie potrafi długo utrzymać wyraźnego, pojedynczego obrazu. Nie są to identyczne problemy, dlatego nie powinny automatycznie prowadzić do tego samego zestawu ćwiczeń.
W zależności od celu dziecko może łączyć dwa obrazy, zmieniać odległość patrzenia lub utrzymywać pojedynczy obraz przy stopniowanej trudności. Przed zadaniem trzeba wyjaśnić mu, co ma widzieć i kiedy zgłosić trudność.
Skąd wiadomo, że ćwiczenia pomagają?
Porównuje się wyniki badań i samopoczucie przed terapią oraz podczas kontroli. Dla określonego rodzaju trudności ze zbieżnym ustawianiem oczu z bliska istnieją badania potwierdzające korzyści odpowiednio prowadzonej terapii. Nie oznacza to, że te same ćwiczenia leczą wszystkie zaburzenia wzroku.
Ważna jest też różnica między wygodniejszym patrzeniem a nauką czytania. W badaniu dzieci z niedomogą konwergencji poprawa funkcji wzrokowych nie przełożyła się na przewagę w testach czytania nad grupą porównawczą.
Co powinien wiedzieć rodzic?
Jak wykonać zadanie, ile ma trwać, jakie odczucie jest spodziewane i kiedy przerwać oraz skontaktować się z prowadzącą osobą. Silnego dyskomfortu nie trzeba „przełamywać”. Trudność można dostosować, a brak postępu jest powodem ponownej oceny planu.