Poprawa jest, ale widzenie nadal nie jest pełne
Leczenie może poprawić widzenie, a mimo to pozostawić różnicę między oczami lub wynik słabszy od oczekiwanego dla wieku. Tę pozostałą trudność nazywa się niedowidzeniem resztkowym.
Dalsze możliwości ocenia się po porównaniu kolejnych badań i sprawdzeniu dotychczasowego planu.
Co sprawdza się, gdy wynik przestaje się zmieniać?
Najpierw warto upewnić się, że okulary nadal odpowiadają wadzie, pomiar jest wiarygodny, a plan dało się rzeczywiście wykonywać. Osoba prowadząca ocenia również, czy przyczyną słabszego widzenia nie jest inny problem oka.
Jedna słabsza odpowiedź podczas zmęczenia nie dowodzi zatrzymania poprawy. Potrzebne są porównywalne badania. Dopiero na tej podstawie można rozważyć zmianę leczenia, jego podtrzymywanie albo zakończenie intensywnego etapu.
Czy trzeba ćwiczyć coraz więcej?
Nie zawsze. Większe obciążenie nie daje gwarancji lepszego rezultatu, a może być trudne dla dziecka i rodziny. W niektórych sytuacjach zmiana intensywności pomaga, w innych trzeba skorygować przyczynę lub uznać granice dotychczasowej metody.
Warto zapytać: jaki dodatkowy efekt jest realnym celem, jak długo będzie oceniany i po czym poznamy, że dalsze postępowanie nie wnosi korzyści? Nawet po zakończeniu intensywnego leczenia mogą pozostać zalecenia dotyczące okularów i kontroli.